Cześć, jestem Sonia

Moja historia

Nikt nie wie skąd jestem. Znaleziono mnie na obrzeżach miasta, brudną, chudą i z obrożą, która była za ciasna. Ktoś mnie kiedyś miał, ale zdecydował, że nie chce mnie więcej. Pierwsze dni w schronisku spędziłam w kącie boksu, bo bałam się każdego dźwięku, każdego kroku na korytarzu.

Potem przyszła wolontariuszka Magda z piłką tenisową. Rzuciła ją. Przyniosłam. Rzuciła jeszcze raz, przyniosłam szybciej. Trzeciego dnia machałam ogonem na jej widok, a piątego podbiegłam do kratki boksu, gdy usłyszałam jej głos na korytarzu. Magda mówi, że wtedy wiedziała, że będzie ze mną dobrze. Teraz macham ogonem na widok każdego, kto przychodzi do schroniska, bo każdy może być tym jedynym.

Jaka jestem

Mam w sobie border collie i to widać. Uczę się błyskawicznie: “siad” opanowałam w jeden dzień, “daj łapę” w dwa, teraz pracujemy nad “kręć się” i idzie mi świetnie. Magda mówi, że gdybym miała kciuki, to pewnie nauczyłabym się otwierać lodówkę.

Uwielbiam aportować. Piłka, patyk, szyszka, skarpetka, wszystko jedno co rzucisz, przyniosę i będę patrzeć na Ciebie tymi oczami, które mówią “jeszcze raz”. Jestem energiczna, ale nie szalona. Po godzinie zabawy zwijam się na kocu i śpię jak zabita. Wolontariusze mówią, że mam dwa tryby: “tornado” i “anioł”, nie ma nic pomiędzy i przełączam się w sekundę. Lubię ludzi, wszystkich. Dzieci, dorosłych, starszych. Lubię też inne psy. Koty? Jeszcze nie testowałam, ale obiecuję się postarać.

Mój wymarzony dom

Marzę o rodzinie, która lubi się ruszać. Nie muszą być sportowcami, wystarczą weekendowe wycieczki, rzucanie piłki w parku i wieczorne głaskanie na kanapie. Byłabym świetna z dziećmi, bo mam cierpliwość i energię, żeby za nimi nadążyć, a one mają energię, żeby nadążyć za mną.

Mam 3 lata. Przede mną całe życie pełne spacerów, zabaw i sztuczek do nauczenia. Szukam kogoś, kto chce je przeżyć razem ze mną. Rzucisz mi piłkę?