Cześć, jestem Max

Moja historia

Przez siedem lat byłem psem pana Janusza. Codziennie rano budziłem go mokrym nosem, a wieczorem leżałem u jego stóp, gdy oglądał wiadomości. Byliśmy drużyną i znaliśmy się na pamięć. Gdy pan Janusz trafił do szpitala, jego rodzina stanęła przed trudnym wyborem. Nikt nie miał miejsca. Rozumiem to i nie mam do nikogo żalu.

W schronisku nauczyłem się nowej rutyny. Wstaję rano, jem, idę na spacer z wolontariuszem, czekam. Czasem ktoś przyjdzie, pogłaszcze, powie “jaki ładny” i pójdzie dalej. Jestem cierpliwy, umiem czekać. Ale wolałbym nie musieć.

Jaki jestem

Nie jestem psem, który skacze i szczeka na powitanie. Raczej podchodzę spokojnie, siadam obok i kładę głowę na kolanie. Wolontariusze mówią, że mam “stare, mądre oczy”.

Lubię długie, spokojne spacery. Nie ciągnę na smyczy, nie gonię kotów, nie reaguję na inne psy na ulicy. Czasem staję i po prostu wącham powietrze, bo lubię wiedzieć, co się dzieje wokół. Wolontariuszka Kasia żartuje, że jestem “kontemplatywny”. Nie wiem co to znaczy, ale z jej tonu wynika, że to coś dobrego. Mój ulubiony moment dnia to kiedy ktoś siada obok mnie i po prostu jest. Nie musi mówić, nie musi mnie głaskać. Wystarczy, że jest.

Mój wymarzony dom

Nie potrzebuję wielkiego ogrodu ani drogich zabawek. Potrzebuję kanapy, na której mogę leżeć obok mojego człowieka, i spacerów, które nie mają ustalonej trasy. Najlepiej dogaduję się z dorosłymi, bo małe dzieci mają energię, która bywa dla mnie za dużo. Idealny wieczór? Kanapa, koc i cisza.

Mam 8 lat. Wiem, że to nie jest wiek, w którym psy szybko znajdują dom. Ale mam jeszcze dużo miłości do oddania i dużo wieczorów, które chciałbym spędzić u czyichś stóp. Może u Twoich?